nuMaar dat betekent niet dat ik nu slecht nieuws heb hoor! Nee integendeel: afgelopen donderdag weer bij het ziekenhuis geweest en alles was goed. Dit keer geen mammografie, maar "gewoon" onderzoek. Zelfs dubbel onderzoek: er was een co-assistent bij dus of hij ook nog een keer het onderzoek mocht doen. Tsja niet dat ik er nou om sta te springen, maar goed hij moet het toch leren, want over een aantal jaar moet hij in zijn eentje het onderzoek doen… en dan mag ie natuurlijk niets missen! Dus ik zag er het nut wel van in. En ach… nu hebben 2 personen niets gevoeld, dus zal er ook echt wel niets te voelen zijn!

Verder gaat alles gelukkig weer een beetje zijn gangetje. Al vloek ik soms nog wel op mn arm. Ik draag vrij trouw mn armkous en heb nog steeds zo’n 1x per 1,5 tot 2 weken speciale fysiotherapie (lymfedrainage) om de overige lymfeklierne te stimuleren en het vocht weg te krijgen, maar dan toch helaas nog zo nu en dan een dikke, pijnlijke arm. Maar meest irritantie eraan is misschien nog wel dat ik snachts niet goed van mn ene zij op mn andere kan draaien. Wordt ik bijna altijd wakker… en ik draai nog al veel… dus ca 10x per nacht toch heel even wakker worden is geen uitzondering. Niet dat ik dan klaar wakker ben, maar een keer een hele nacht echt aan xe9xe9n stuk doorslapen lijkt me wel heerlijk, is erg lang geleden. Van de andere kant: als die arm het enige is wat ik er aan over houd mag ik niet klagen.

Tot zover weer even een korte update. Rond januari pas weer terug naar het ziekenhuis (ja ik hoef nog maar om het half jaar), dan weer een mammografie. Maar als er dus tot die tijd hier niets nieuws te lezen valt onthoud dan: Geen nieuws is goed nieuws!

Yep ik heb hem weer gehad, de keuring. Vrijdag 3 oktober mocht ik me weer melden bij het ziekenhuis. En gelukkig: ALLES IS OKE!

Daar ging ik ook wel vanuit (immers paar maanden geleden helemaal door de scan etc geweest), maar toch spelen die laatste dagen de spanningen wel op. Helemaal slapeloos waren de nachten niet, maar veel en rustig geslapen heb ik toch ook niet. Er is toch steeds dat kleine stemmetje in je hoofd die zegt: je weet het niet, het kan toch weer terug zijn. Dus die dagen voor het onderzoek voel je natuurlijk ook opeens overal allemaal pijntjes. Het zal wel bij het "verwerkingsproces" horen en of het helemaal ooit verdwijnt weet ik niet, maar ik ben in ieder geval er weer voor 3 maanden vanaf.

Vorige week was het 90′s request bij 3FM, toen zei Giel op een gegeven moment dat hij dus Pink helaas niet kon draaien want die is van 2000. Toen dacht ik,  Pink => Pink Ribbon en het is oktober dus maand van de borstkanker.
Gisteravond heb ik de stoute schoenen aangetrokken en een mail naar Giel gestuurd of hij niet speciaal Pink of bijv Pink Floyd of het nummer van van Dik hout "Roze bloemen" wilde draaien om zo aandacht te geven aan de borstkanker. En vanmorgen heeft hij dat dus gedaan! Nieuwsgierig?

http://giel.vara.nl/Uitzending_terugluisteren.457.0.html

Dan gaan naar Maandag 13 oktober  => Tussen 7:00 en 8:00
en dan op 27.50 minuten luisteren (kan je dus op het balkje doorschuiven, hoef je niet eerst 27 minuten te luisteren).

En nog meer nieuws wat betreft het onder de aandacht brengen van Borstkanker. Op 26 oktober ga ik met een aantal collega’s de Veghel Ladies Walk for Pink Ribbon lopen. Een sponsorloop waarmee we een leuk bedrag voor de Pink Ribbon organisatie mee hopen op te halen. www.veghelladieswalkforpinkribbon.nl

Tot zo ver dus weer even een up-date. En als het hier dus een tijdje stil is bedenk: geen nieuws = goed nieuws!

Vandaag voor de uitslag naar het ziekenhuis geweest: Alles was goed!
Alleen… (ja er zou eens geen "maar" aan zitten) hij zei: ik heb hier niet de uitslag van de longfoto bij zitten. Ehm..nee die is ook niet gemaakt… Nu dus wel en daar belt ie maandag nog over terug, maar hij ging er zelf toch echt wel vanuit dat daar niets op te zien is.

Vorige week had ik tijdens de echo van lever, borsten (en alles daaromheen) al meteen te horen gekregen dat er niets afwijkends was gevonden. Dus dat was al ene geruststelling. En ergens had ik ook wle zoiets vna: het zal wel goed zitten. Maar toch zit er dan ergens een stemmetje dat zegt: wat als..??… Ik heb dan ook een aantal nachten slecht geslapen (en die warmte is daar natuurlijk ook niet bevorderlijk voor), maar dat is nu dus voorbij. Wat zal ik vanancht lekker slapen…Zzzzz..zzzz..zzz…

In principe was de controle een paar weken terug goed. Niets afwijkends te voelen (dus geen foto’s ofzo gemaakt). Echter begon ik er zelf over waarom in sommige ziekenhuizen bij ongeveer iedere controle bloed wordt geprikt en bij anderen, bij mij dus, eigenlijk nooit meer. Een van de redenen waarom ze ervoor kiezen om het niet standaard te doen is omdat je dan soms waarde van de tumormarker krijgt die in een "grijs gebied" zit. Maaromdat het bij mij al meer dan een jaar geleden was dat er bloed gerpikt was toch maar een keer doen. En wat denk je: ja hoor.. het grijze gebied! Wel verhoogd, maar niet extreem hoog. Dus 1,5 week later nog een keer prikken. En daar heb ik vandaag de uitslag van gekregen: nog steeds hetzelfde. De tumormarker specifiek voor borstkanker (CA 15.3) is dus verhoogd. Wil nog lang niet iets zeggen, maar ja, toch wel besloten dat er voor de zekerheid weer vanalles onderzocht gaat worden. Dus komende weken mag ik me o.a. verheugen op een uitgebreid bloedonderzoek (en na de chemo heb ik zulke geweldige adres om bloed te prikken.. ahum), botscan, echo van de lever en mammografie.

Van de ene kant ook wel weer geruststelling als daar niets uit komt. Bedoel dan heb ik wel weer even een complete check gehad (en als alles goed is weer reden voor een feestje!). Maar de onderzoeken zelf zijn niet allemaal even leuk en… dan weer de spanning voor de uitslag. Want dat heeft afgelopen dagen ook wel weer flink wat energie gevreten: de onzekerheid. Niet alleen dat je onrustig slaapt, maar ook dat het toch altijd ergens in je hoofd rondspookt. Natuurlijk vooral op momenten dat je je juist op iets anders wil/moet concentreren.

Verder voel ik me vrij goed. Ja nog steeds wel moe, maar ja, ik verleg mn grenzen met activiteit ook steeds meer. Afgelopen week heb ik 2 dagen op Animal Event gewerkt, iets wat ik een aantal maanden terug nog niet eens 1 dag had uitgehouden. Alleen moet ik wel alles met stapjes doen: 1 ding tegelijk. Het multi-tasken wil dus niet zo, op xe9xe9n of andere manier gaat het dan gegarandeerd mis. Makkelijk zou je zeggen: dan inderdaad 1 ding tegelijk. Maar ja, je hebt zo snel dat je automtisch weer met meer dingen bezig bent.

Vandaag ook weer een nieuwe kous voor mn arm laten aanmeten. Preventief draag ik deze best veel, bij computeren, autorijden en eigenlijk vanalles waarbij ik mn arm belast of veel dezelfde beweging doe of hem juist in xe9xe9n houding houd. Het geeft een ondersteuning waardoor het vermoeiende gevoel een stuk minder is. Ook komt er dan toch iets minder vocht in (ook al zit er dus niet zo heel veel in) waardoor het vocht niet/minder op de beschadigde zenuwen drukt. Dus het scheelt ook nog wel een stukje in de pijnklachten. Dit weekend merkte ik wel al dat zo’n kous natuurlijk het best warm is, dus dat wordt nog wat van de zomer… ach ja, zweten doe ik in/bij die arm toch niet veel, de klieren zijn immers weg.

Maar komende weken dus wel weer even spannend. Dacht ik eindelijk weer het dagelijks leven opgepikt te hebben wordt het toch weer onderbroken. Tsja het is niet anders, en zoals ik al zei: als die uitslagne dan goed zijn dan is er wel weer een goede reden om een feestje te bouwen!

Jazeker, zowel op het gebied van erfelijkheid als de mammografie.

Op de twee genen waarvan nu bekend is dat ze te maken hebben met borstkanker (en daarbij komend eierstokkanker) zijn bij mij geen mutaties te zien! Ik hoef dus niet na te denken over eventuele preventieve maatregels. Het mag er allemaal op en aan blijven zitten. Dit betekent overigens niet dat het met zekerheid niet erfelijk bepaald is. Er kan natuurlijk altijd nog een gen ontdekt worden (en daar gaat de wetenschap ook wel vanuit) die ook een rol speelt bij de erfelijkheid. Echter verwachten ze wel dat dit dan minder sterke invloed heeft op het krijgen van borstkanker. Bij xe9xe9n gen dat nu bij mij onderzocht is, is bij een mutatie zox92n 60% kans dat je nxf3g een keer borstkanker krijgt. Tsja, dat is wel erg veel, dan moet je je dus echt even goed afvragen of je die kans wil lopen. Mocht er in de toekomst in de media komen dat er een nieuw gen ontdekt is m.b.t. borstkanker, dan moet ik mij x93meldenx94 bij het ziekenhuis in Nijmegen. Dan kunnen ze namelijk mijn DNA daarop checken, want ze bewaren mijn DNA (daar gaat mx92n carrixe8re als huurmoordenaar: ze hebben mijn DNA).

Voor de mammografie was ik stiekem best wel zenuwachtig. Zowel voor het maken ervan (zal het dit keer net zox92n pijn doen als vorig jaar, helaas: JA, en de pijnlijkste foto moest nog een 2^e keer ook omdat het apparaat toen een foutmelding gaf) als de uitslag. Slapeloze nachten heb ik ervan gehad, en dankzij mijn gedraai kon Ray ook meegenieten van het gebrek aan slaap. En dan het kwartier in de wachtkamer. Ik dacht dat ik behalve mijn nagels ook mijn vingertoppen zou opeten, zo zenuwachtig. Maar gelukkig kwam toen het verlossende woord: geen afwijkingen op de fotox92s te zien. YES!!

Nu is het dus iedere 3 maanden controle en voorlopig ieder jaar een mammografie laten maken. Maar alles zit nu dus in rustig vaarwater. Ik werk inmiddels ook weer 7 uur per dag, 5 dagen per week. Wel merk ik dat de productiviteit en effectiviteit nog lang niet optimaal is, daar kan ik dus de komende maanden nog aan werken. Ik ben dus weer redelijk bezig met mijn x93gewonex94 leventje. Nou ja gewoon, zoals eerst zal het natuurlijk nooit meer zijn.

Wat betreft deze log: helemaal een einde wil ik nog niet maken bij deze log. Maar het zal op een laag pitje zijn, immers zo veel valt er niet meer te melden. En dat is maar goed ook, want geen nieuws = goed nieuws!!

Deze week een jaar geleden begon het allemaal: Gister een jaar geleden de mammografie, morgen een jaar geleden de punctie en met Sinterklaas een jaar geleden de definitieve uitslag. Wat kan er veel gebeuren in 1 jaar…

Nu terug kijkend is het toch allemaal wel redelijk snel gegaan. In de tijd van chemo’s, operatie en bestraling heb ik mijn verstand op nul gezet en alles maar ondergaan. Het is een soort roes, beetje onwerkelijk, alhoewel je toch echt wel in de werkelijkheid leeft. Wat dat betreft is het de laatste maanden zwaarder: nu moet ik zelf actief weer alles op gaan pakken en zelf kei hard en mijn conditie werken. Niet dat ik het nu niet trek ofzo, maar het is gewoon wel zwaar.

Daarnaast heb ik sinds 1,5 maand stiekem toch wel wat last van lymfe-oedeem. Het vocht bij mijn linkerarm en borst kan niet goed weg. Op zich niet gek natuurlijk: 30 jaar lang zaten daar lymfe-klieren die het allemaal regelden en nu moet dat vocht naar elders in mijn lichaam om daar door de lymfe opgenomen te worden. Sinds een week of vijf ga ik dan ook 2x per week naar een fysiotherapeute die gepsicaliseerd is in lymfe-drainage. Door middel van o.a. massage zorgt ze dat het vocht in goede banen wordt geleid en stimuleert ze de lymfeknopen in bijv. mijn andere oksel, nek en lies. Daarnaast heb ik zo nu en dan gedurende enkele dagen speciale tape op mijn lichaam die het vocht in de goede richting stuurt. Een soort Tom-Tom voor het vocht dus

Het Herstel & Balans programma is nu al op ongever 2/3. Toch nog best een opgave om 3x per week daar mee bezig te zijn (zeker naast die 2x per week lymfe-drainage). Maar het is een gezellige groep wat natuurlijk al heel veel doet, en ik merk gewoon dat ik er echt wat aan heb. Zo wel lichamelijk (ik kan nu al 20 minuten met wat weerstand op de hometrainer fietsen zonder dat ik erna omval van vermoeidheid) als wat betreft herkenning (goh, heb jij daar ook last van? en had jij dat ook bij de chemo?). Tot de Kerst ga ik daar dus nog verder mee aan de slag en daarna natuurlijk naar de sportschool.

En o goed nieuws, klinkt misschien een beetje raar om zo te zeggen: maar ik ben weer ongesteld geworden!! Omdat ik wilde weten wat voor invloed de chemo nog had op mijn lichaam ben ik gestopt met de pil. En alsof er niets aan de hand was werd ik een paar weken daarna ongesteld. Niet in de overgang dus…Weer een zorg minder.

Wat betreft werk mag ik denk ik best trots zijn op mezelf: Deze week heb ik al bijna 15 uur gewerkt (3 dagen 4,5 xe0 5 uur)! Daarbij moet ik dan wel opletten dat ik voldoende slaap krijgt ‘s nachts, maar dan red ik het. Nu is het tot de feestdagen langzaam opbouwen, zodat ik hopelijk de laatste week van 2007 (nou ja eigenlijk de laatste week voor kerst want rond de feestdagen neem ik lekker wat vrije dagen op) op 20 uur, dus 50%, zit.

Zo dit is wel even een wat langere blog geworden, maar het was natuurlijk ook al weer een tijdje geleden. Er is nu (gelukkig) ook niet meer iedere week iets spectaculairs te melden, maar ik wil voorlopig toch wel proberen om nog xe9xe9n keer per maand wat te schrijven. Januari krijg ik bijvoorbeeld weer een mammografie ter controle en einde van die maand of in februari de uitslag van het erfelijkheidsonderzoek. Ik ga er nu van uit dat ik daarover dan vrij kort kan zijn door te melden dat het allemaal goed zit, maar dat is dan toch zeker ook het vermelden waard!!

Yep, we zijn weer een beetje verder. Zowel in de tijd als met m’n conditie. Ook al is het niet 1,5 uur lang intensitef sporten, het is wel 1,5 uur lang bewegen. En dat is stiekem toch best zwaar. Tegen de tijd dat m’n spierpijn gezakt is staat de volgende "sport-sessie" al weer voor de deur. Het is wel een erg leuke en gezellige groep: 4 mannen/5 vrouwen en heel diverse wat betreft leeftijd. Toch vind ik er wel degelijk herkenning en denk ook wel dat het bijdraagt dat ik het xe9xe9n en ander wel een plekje kan geven. De "therapeutische-sessies" zijn best heftig. toch is het niet zo dat ik er nou dagelijks mee bezig ben dat ik kanker heb gehad. Ja tuurlijk wordt ik er wel dagelijks, of eigenlijk op z’n minst ieder uur (al is het maar omdat m’n arm nog steeds behoorlijk pijn kan doen) mee geconfronteerd, maar dat is anders. De dinsdagcohtend tijdens de sessie ben ik er helemaal mee bezig en ook later op die dag nog wel, maar daarna is het ook uit m’n hoofd. Gelukkig maar want die paar uurtjes vreten al energie, dus laat staan als het de hele week in m’n hoofd bleef spoken.

Op dit moment werk ik 2 ochtenden in de week en nog ene beetje thuis. Maar vanaf volgende week worden het 3 dagdelen op kantoor. Ik ben wel benieuwd hoe dat gaat worden, want ik de laatste weken wel dat m’n lichaam gewoon nog echt aan het herstellen is. Maar goed, ik ga ervoor en zie wel hoe het gaat.

Al weer even geleden dat ik iets geschreven heb. Intussen heb ik niet stil gezeten. Zo heb ik mn intake gehad voor Herstel & Balans. En ik ben "goedgekeurd", val dus in de doelgroep. Dinsdag 2 oktober heb ik de kennismaking met de groep en dan die vrijdag de eerste keer bewegen. Wat betreft conditie ben ik beetje gemiddeld in de groep en ze waarschuuwden me dan ook dat ik in het begin die 1,5 uur bewegen niet vol zou houden. Wel zouden me ze misschien wat meer "pushen" dan de anderen, want ik ben verreweg de jongste in de groep. De xe9xe9n na jongste is 15 jaar ouder dan mij…

Maar ik heb er wel zin in, lekker aan het herstel gaan werken. Niet dat ik dat nu nog niet doe, want ook thuis ben ik wel bezig met conditie enzo. Natuurlijk wandelen en fietsen met Bodi, maar daarnaast ook 2 keer per dag op de mini-stepper. Niet zo zeer voor uithoudingsvermogen, maar voor mijn beenspieren, want ik merk als ik wat meer kracht moet zetten (traplopen, harder fietsen, bergje op wandelen) ik mijn benen meteen erg voel. Ik ben begonnen met steeds 40 steps, en zit nu al op 55 per keer, dus 110 per dag. Ik wil proberen om volgende week bij aanvang van Herstel & Balans op de 65 per keer te zitten.

Afgelopen donderdag heb ik bloed af laten nemen. Dit in verband met erfelijkheidsonderzoek. Het komt dan verder wel niet voor in de familie, maar ja: mn moeder heeft maar 1 broer en die heeft 2 zonen en ook mijn vader heeft maar 1 broer met alleen zonen. Dus de kans dat het ergens op duikt als het erfelijk is, is ook klein. Nu is in totaal maar 5% van de borstkanker gevallen erfelijk. Alleen onder de 35 jaar is het wel hoger. Maar ik wil het dus wel weten. Ook al kan het behoorlijke consequenties hebben, want zou er uitkomen dat het erfelijk is dan betekent dat dat ik 60-80% kans heb om het (opnieuw) te krijgen. Ook is dan (beetje afhankelijk van welk gen het zit) de kans op eierstokkanker tot 40%. Dan zou je dus toch eens na moeten denken over preventieve maatregelen…   MAAR.. nu nog niet aan denken, want de uitslag laat 4 tot 6 maanden op zich wachten. En ik ga er tot die tijd gewoon van uit dat ik tot de 95% van "toevalstreffers" behoor.

Als je het zo leest lijkt het dat er toch xe9xe9n en ander gebeurd is, maar ergens voelt het toch neit zo. Ik werk weer 2x ca 4 uur per week en het gewone leven begint weer een beetje terug te komen. Ook merk ik niet echt snel verschil in herstel (gaat me soms beetje te langzaam) per week, en heb ik goede en wat mindere dagen wat betreft vermoeidheid. Ergens kan ik nu dus ook al wel zeggen: het gaat gewoon lekker z’n gangetje.

Afgelopen week zijn we (Ray, ik en Bodi) lekker er tussen uit geweest. Op vakantie naar zuid-Belgixeb, paar km van de franse grens. In een huisje op een park een week gerelaxed en genoten van het mooie weer (ja zijn er dit jaar veel mensen weggeregend op hun vakantie, wij hebben geen spatje regen gehad). Ik merkte wel dat alleen al een andere omgeving energie vergt. Maar van de andere kant wel heerlijk dat er een week niemand was die vroeg: hoe voel je je nu, hoe gaat het verder etc. Want dat is wel iets wat ik zelf nogal eens moeilijk vindt: er zijn best veel mensen die willen weten hoe het gaat, en dat kan ik ook echt wel begrijpen en begrijp me goed ik voel me er ook wel fijn bij dat het zo veel mensen interresseert, maar soms wordt het beetje "to-much". Dat wil zeggen. Dan belt die, dan spreek ik die en dan kom ik die weer tegen. En dat is natuurlijk altijd op xe9xe9n dag… dus ben je dan aantal keer bezig het te vertellen in een korte periode. En kom je er soms niet aan toe om het over "gewone" dingen of juist die andere mensen te hebben. Bovendien is er de laatste weken niets spectaculairs veranderd: behandelingen zijn al tijdje klaar, ik slaap nog steeds veel en nog steeds een slechte conditie. Natuurlijk gaat het langzaam wel vooruit, maar dat is in zulke kleine stapjes dat dat niet echt definieerbaar is.

Wel definieerbaar is hoe mijn haar groeit: het gaat best snel, enne.. krullen hxe8! Deze foto (niet mn charmantste foto, maar daar kan je wel de krullen goed op zien en Bodi’s snoet maakt veel goed) is van de vakantie.

Vanaf deze week wil ik proberen om 2x per week een paar uurtjes naar het werk te gaan zij het dan op therapeutische basis. Ik ging de laatste weken al steeds 1 ochtend per week. Weet niet of ik twee keer per week ook de hele ochtend volhoud, maar een paar uurtjes moet toch lukken. Ook wel echt weer zin in om aan de slag te gaan. Kan ik weer mezelf nuttig maken en m’n hersenen laten kraken.

Sinds de laatste betraling bijna 3 weken geleden is dus het herstel begonnen. Maar het gaat langzaam… Natuurlijk verwacht ik geen wonderen, maar stiekem wil je altijd meer. Ik moet gewoon zo m’n eigen grens in de gaten houden, want ga ik erover heen dan moet ik weer 3 dagen bijkomen. Echt sporten ofzo doe ik nog niet, ik probeer door te wandelen en fietsen mn uithoudingsvermogen op te krikken.

Ook heb ik meer info ingewonnen over het programma Herstel & Balans. Het wordt overal goed aangeprezen en zou echt posieitef effect hebben. Alleen… het wordt maar beperkt gegeven. Het zijn kleine groepen, dus er is maar weinig plek. In Den Bosch kan ik pas in januari terecht (en zelfs als laatste op de lijst, daarna was ook janurari vol; heb me dus wel opgegeven, maar zeg misschien wel af), bij navraag in Eindhoven bleek het daar pas maart te worden. Ik ben nog aan het achterhalen hoe het in Oss enTilburg is gesteld, maar ik vrees het ergste. Dus moet ik gaan bedenken hoe dan aan de slag te gaan. Ik zou bijvoorbeeld onder begeleiding van een fysiotherapeut kunnen gaan sporten. Maar voordeel van Herstel & Balans is dat het in een groep is, en ook niet alleen fitness ofzo, maar ook een keer zwemmen etc. Ik denk dat dat mij veel meer stimuleert en dus een groter effect heeft. Echt balen dus van gebrek aan deelnemersplaatsen. En dan laat ik nog buiten beschouwing dat Herstel & Balans lekker door verzekering vergoed wordt, maar bij de fysio sporten niet.

De huid op de plaats van bestralen was de week na de bestralingen nog wel heel erg gevoelig (of eerlijk gezegd: behoorlijk pijnlijk). Een venijgig staartje dus… De crxe8me van het ziekenhuis hielp wel wat, maar eigenwijs dat ik ben, ben ik ook bij de Douglas voor een goede crxe8me gaan vragen. Lang leve mijn eigenwijzigheid, wat die crxe8me hielp echt goed! Eerst smeerde ik het alleen rond de littekens. Maar toen ik zag dat de roodhuid en jeuk daar aanzienlijk afnamen ben ik het op heel m’n bestraalde borst gaan smeren. Het is een product van Bergman: Sensitivity. Eigenlijk ontwikkeld voor de huid na een laserbehandeling, maar na bestraling werkt het dus ook super! Weer een zorg minder. Natuurlijk is alles rondom m’n borst nog erg gevoelig, maar dat moet langzaam verbeteren. In hoeverre het gevoel nog terugkomt in m’n linkerbovenarm blijft wel de vraag, want de laatste tijd zit daar weinig progressie in.

Waar ik nu ook tegenaanloop is dat ik nogal eens het idee heb dat mensen (niet m’n directe omgeving hoor) geneigd zijn te denken: o de behandelingen zijn afgelopen, nu ben je (snel) weer beter. Terwijl het nu eigenlijk pas gaat beginnen. Dat wil zeggen: tijdens de behandelingen liet ik alles maar over me heen komen en onder ging het, meer kan je niet doen. Nu wil ik echt actief aan mijn herstel gaan werken. Nu wordt het dus knokken!!

Up-date: Zojuist belde de coxf6rdinator van Herstel & Balans van het ziekenhuis Oss/Veghel op. Zij starten in de loop van oktober een nieuwe "sessie". En daar is nog plek!